Το σημερινό άρθρο το αφιερώνω σε όσους έχουν κριθεί αυστηρά για τα κιλά τους, για την εικόνα σώματος τους ή για οτιδήποτε έχει να κάνει με τη διατροφή τους.
Πιστεύω πως δεν υπάρχει άνθρωπος που δεν έχει κριθεί για τα κιλά του, είτε είναι αδύνατος, είναι νορμοβαρής, είτε υπέρβαρος με βάση τα κοινωνικά στερεότυπα, που εν έτει 2022 ακόμα επικρατούν σε μεγάλο βαθμό παγκοσμίως, και ιδίως στην ελληνική κοινωνία. Το σωματικό βάρος ενός ατόμου, δυστυχώς ή ευτυχώς δεν έχει να κάνει μόνο με την ποσότητα και την ποιότητα του φαγητού που καταναλώνει. Έχει να κάνει με το πόσο καλά κοιμάται, αν υπάρχουν συνοδά νοσήματα ή διατροφικές διαταραχές, τα οποία ο σχολιαστής να μη γνωρίζει (ελπίζω..), σε τι στάδιο ζωής βρίσκεται, αν υπάρχει φαρμακευτική αγωγή που ευνοεί την αύξηση ή την ακούσια απώλεια βάρους, το ποσο στρεσαρισμένος είναι ο καθένας και η λίστα δεν τελειώνει. Ένα συνονθύλευμα οικογενειακών, κοινωνικών, οικονομικών, βιολογικών και ψυχολογικών παραγόντων συμβάλλουν άμεσα ή/και έμμεσα στην αύξηση ή τη μείωση του βάρους που δε μπορούμε να γνωρίζουμε τι υπάρχει στη ζωή του καθενός.
Και ναι.. Τα “χοντρά μπούτια” που μπορεί να σχολιάσεις σε μια 15χρονη μπορεί να οφείλονται στη δύσκολη εφηβεία της κ όχι στο ότι τρώει καθημερινά μισό κιλό παγωτό (παρακαλώ, παρούσα!), η υπερβολικά αδύνατη ανιψιά σου μπορεί να περνάει εδώ και καιρό μια σοβαρή διατροφική διαταραχή και να μην είναι αδύνατη..για να ρίξει το γκομενάκι.., ο παχύσαρκος νονός σου μπορεί να έχει ένα κάρο ψυχολογικά προβλήματα και να το έχει ρίξει στο συναισθηματικό φαγητό τα τελευταία 15 χρόνια..Και ναι ο κολλητός σου μπορεί να έβαλε 5 κιλά τα τελευταία 2 χρόνια επειδή αποφάσισε ότι του αρέσει το φαγητό..και παει κ τελείωσε! Δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να κάνουμε επικριτικά – πόσο μάλλον αγενή – σχόλια για το βάρος ή την εικόνα σώματος κανενός.
Τα σχόλια περί σωματικού βάρους γίνονται από άτομα που είτε ανησυχούν πολύ για ένα αγαπημένο τους πρόσωπο, είτε από άτομα τα οποία δεν έχουν μάθει να κάνουν ένα βήμα πίσω και να φιλτράρουν τις κουβέντες τους ή γιατί τις περισσότερες φορές τα άτομα αυτά έχουν οι ίδιοι ανασφάλειες με την εικόνα του σώματος τους ή κάποια άλυτα θέματα που τους ταλαιπωρούν καιρό. Φυσικά, αυτό είναι απόλυτα φυσιολογικό, καθώς είμαστε άνθρωποι με εκατοντάδες ορμόνες στον εγκέφαλο μας, οι οποίες είναι απόρροια τόσο πολλών πραγμάτων (εμπειριών, σκέψεων και συναισθημάτων) που πολλές φορές δε μπορούμε να ελέγξουμε. Αυτό που μπορούμε να σκεφτούμε εκείνη τη στιγμή είναι αν θα βοηθήσει το σχόλιο μας τον δέκτη του σχολίου, όπου συνήθως όταν το σχόλιο είναι του τύπου “Θα το φάς όλο αυτό”;, “Μήπως να το ξανασκεφτείς”;, “Μα θα βάλεις κι άλλο πιάτο φαγητό; Δεν έχεις σκάσει;”, ή “Φάε λίγο παιδάκι μου, έχεις μείνει πετσί και κόκκαλο” μόνο καλό δεν κάνει στο δέκτη. Ο κάθε άνθρωπος που έχει Χ κιλά γνωρίζει ότι έχει αυτά τα κιλά και δεν χρειάζεται κανέναν να του το υπενθυμίσει.
Αγαπητοί σχολιαστές, όποιο και να είναι το κίνητρο σας, αν πραγματικά ενδιαφέρεστε για ένα άτομο που θεωρείται ότι έχει ένα Χ πρόβλημα με τα κιλά του και θέλετε να το βοηθήσετε, μη τον/την σχολιάζετε δημόσια. Μπορείτε να του αρχίσετε μία συζήτηση γύρω από αυτό το θέμα, προσεγγίζοντας το με ευγένεια όταν θα είστε οι δυο σας.
Αγαπητοί δέκτες σχολίων, θα πρότεινα να απαντάτε σε ότι σχόλιο και να δέχεστε με ευγένεια και καλοσύνη, καθώς καταλαβαίνετε ότι στο 90% των περιπτώσεων, οι σχολιαστές έχουν και αυτοί δεχτεί σχόλια για το βάρος ή την εικόνα του σώματος. Με την απάντηση σας, θα νιώσετε πολύ καλύτερα από το να αφήσετε την κατάσταση να εξελιχθεί σε ένα πιθανό καυγά ή να πυροδοτήσει και άλλα σχόλια γύρω σας.
Αναλόγως με το ύφος του σχολίου, θα μπορούσατε να απαντήσετε:
- “Ναι, το γνωρίζω. Σε ευχαριστώ για το ενδιαφέρον αλλά δεν είναι κάτι που θα ήθελα να συζητήσω”.
- “Ναι, το γνωρίζω. Σε ευχαριστώ για το ενδιαφέρον αλλά δεν είναι κάτι που με ενοχλεί ή θα ήθελα να αλλάξω”.
- “Δε θυμάμαι να σχολίασα τι έχεις φάει σήμερα. Θα σε παρακαλούσα να μη το κάνεις ούτε εσυ” (σε περίπτωση πολύ αγενούς σχολίου)
-
- “Μα ο διαιτολόγος μου μου είπε να φάω ότι με ευχαριστεί σήμερα..Δε νομίζω να ξέρεις καλύτερα από εκείνον..”
- “Τη λατρεύω την κυτταρίτιδα μου, καθώς είναι κάτι φυσιολογικό πάνω μου. Άραγε, εσύ το ήξερες αυτό;
- “Ειλικρινά, με στεναχωρεί αυτό που μου λες και δε με βοηθάει”
..και πολλά πολλά ακόμα. Είναι καιρός να ελαχιστοποιήσουμε, αν όχι να σταματήσουμε, την κοινωνική μάστιγα των επικριτικών σχολίων είτε από το οικογενειακό μας περιβάλλον, είτε από γιατρούς ή διαιτολόγους (ναι, έχουν συμβεί κ αυτά τα περιστατικά), είτε από προπονητές, είτε από οποιοδήποτε κάνει ένα σχόλιο, το οποίο δεν θα έπρεπε να κάνει. Ας κάνουμε όλοι λίγο περισσότερη αυτοκριτική, πάντα με αγάπη προς τον εαυτό μας, και να δίνουμε περισσότερη αξία στο “είναι” και όχι στο “φαίνεσθαι”. Άλλωστε μας το μαθαίνει συνεχώς η ζωή..
Γράφει η επιστημονική ομάδα του www.lyb.gr
